و استنكاف نموده ، و هلاك خود را سهل‌تر دانسته از اعتراف بمولائيت آن حضرت ، تا آنكه عذاب عاجل بر آن كافر نازل ، و او بجهنم و اصل گرديد . و بعد ثبوت افضليت جناب امير المؤمنين عليه السّلام از اين حديث ، مطلوب اهل حق به حمد اللَّه حاصل است ، و شبهات منكرين و جاحدين زائل ، زيرا كه اگر اين تفضيل جناب امير المؤمنين عليه السّلام بر جميع حاضرين و غائبين به اين وجه است كه آن حضرت استخلاف جناب امير المؤمنين عليه السلام فرموده اين خود مطلوب است ، و اگر اين تفضيل بوجهى ديگر است باز هم مطلوب حاصل ، زيرا كه هر گاه افضليت جناب امير المؤمنين عليه السّلام ثابت شد ، تعين آن حضرت براى خلافت و عدم جواز خلافت اغيار با وجود آن حضرت قطعا و حتما واضح گرديد ، چه لزوم افضليت خليفه و عدم جواز خلافت مفضول با وجود افضل بدلائل قاطعه و براهين ساطعه و اعتراف و تصريح شاه ولى اللَّه والد ماجد جناب شاهصاحب ثابت ، فلا يعتريه شوب الريب و الامتراء ، و ان بالغ في المكابرة المنهمكون في الافتراء . و مبحث لزوم افضليت خليفه و عدم جواز خلافت مفضول با وجود افضل ، اگر چه مفصلا و مشروحا در منهج اول گذشته است ، و بعد از اين هم انشاء اللَّه تعالى تفصيل آن خواهد آمد ، لكن بعض عبارات اساطين سنيه ، كه از آن لزوم افضليت خليفه از سائر ناس ، و عدم جواز خلافت مفضول با وجود افضل ظاهر است ، در اينجا هم ذكر مىشود . شيخ احمد بن عبد الحليم تقى الدين بن تيمية در « منهاج السنة جواب منهاج الكرامة » گفته :